Tekst van de dag Gods weg
Lezen: Exodus 13 : 17 – 14 : 14
Maandag 6 – April – 2020 Exodus 14 : 2
Spreek tot de Israëlieten en zeg dat zij terugkeren en [1]hun kamp opslaan voor Pi-Hachiroth, tussen Migdol en de zee, voor Baäl-Zefon. Daartegenover moet u uw kamp opslaan, bij de zee.
(BGT) ‘Zeg tegen de Israëlieten dat ze terug moeten gaan. Ze moeten hun tenten neerzetten voor de stad Pi-Hachirot, tussen de stad Migdol en de zee. Dat is tegenover de stad Baäl-Sefon, vlak bij de Rietzee.
Aantekening
Exodus 14 : 2 > Het water waar de Israëlieten doorheen moeten en dat in dit gedeelte de zee wordt genoemd, heet in Exodus 13:18 en 15:4 ‘Schelfzee’. De exacte route is onzeker, maar vermoedelijk zijn ze Schelfzee overgestoken aan het noordelijke einde.
Exodus 14 : 1 -31 > Met dezelfde woorden als bij de plagen (zie Exodua 14:4, 8, 17, 18; 4:21; 7:3-5) geeft de Heere aan dat Zijn kracht en Zijn plannen de gebeurtenissen bepalen. Hij verteld Mozes wel dat Hij ‘ten koste van de farao geëerd zal worden’ (Exodus 14:4), maar niet hoe Hij Israël zal redden. De gebeurtenissen tussen de plagen in Egypte (Exodus 7:14 – 12:32) en de tocht naar de Sinaï (Exodus 15:22 – 18:27) laten zien hoe Mozes uitgroeit tot de leidsman die God op Zijn woord gelooft (zie Exodus 14:13-14), maar ook dat Israël ditzelfde geloof mist (zie Exodus 14:10-12).
Standvastig Exodus 13 – 14 (Uit de Mannen Bijbel)
Mozes heeft een blind vertrouwen in God. Hij ziet natuurlijk ook wel dat het een bizarre route is die God het volk wijst. Een enorme omweg, die ook nog eens uitloopt op de Schelfzee. En dat terwijl het leger van de farao hun op de hielen zit. Ze kunnen geen kant op en zitten als ratten in de val. Geen wonder dat in het kamp van de Israëlieten angst en paniek om zich heen grijpen.
De meeste mensen gaan de weg van de minste weerstand en laten zich meevoeren door de massa. Maar Mozes niet. Hij blijft overeind, en laat zijn doen en denken bepalen door de woorden van God. Ook onder deze grote druk blijft hij gehoorzaam aan de aanwijzingen die de Heere hem geeft.
Op zulke kritieke momenten wordt soms ineens duidelijk hoe stevig je in je schoenen staat als gelovige. Als het erop aankomt, laat je je dan leiden door wat je om je heen en in je jezelf hoort en ziet en voelt? Of vind je juist op zulke momenten kracht, rust en leiding in de beloften van onze God?
[1] Numeri 33:7
